Auto’s roepen tegenstrijdige gevoelens op. Voor de één zijn ze heilige koeien, gekoesterd en gepolijst, een verlengstuk van de eigen persoonlijkheid. Voor de ander zijn ze niet meer dan een gebruiksobject, of zelfs een vorm van straatvervuiling die ruimte inneemt en aandacht opeist.

In deze beelden verschuift de blik. Ingezoomde details van moderne auto’s onttrekken zich aan hun functie en identiteit. Lak, lijnen en reflecties worden abstracties; vormen zonder eigenaar of bestemming. Wat overblijft is ontwerp: de zorg, de precisie en de verleiding van het oppervlak. Tegelijk ontstaat vervreemding, pas op afstand herkennen we het object dat zo vertrouwd leek.